Ślub i wesele

Oczepiny - ciąg dalszy

Zaraz po pierwszym tańcu Młodej Pary, który rozpoczyna taneczną część wesela, (kiedy jeszcze większość gości znajduje się na parkiecie), można zaproponować zabawę, która pozwoli przełamać lody i zachęci do tańca nawet tych najbardziej nieśmiałych, którzy zazwyczaj mówią, że nie potrafią tańczyć i nie lubią dłużej przebywać na parkiecie.

Prowadzący prosi, aby wszyscy (osobno panowie, osobno panie) złapali się za ręce i utworzyli dwa koła. Panowie tworzą krąg zewnętrzny, panie zaś pozostają ze swoim kołem w środku. Kiedy gra muzyka, panowie krążą na przykład w prawo, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, panie zaś w kierunku przeciwnym. Kiedy muzyka milknie, wszyscy zatrzymują się, a panie odwracają do panów i tańczą w parze z tak losowo wybranym partnerem.
Po 30-40 sekundach muzyka znów milknie i wszyscy wracają do układ kółek. Zabawa trwa dalej i po kolejnym zatrzymaniu utworu, powtórnie tworzą się nowe pary.

Innym sposobem na przedstawienie sobie gości jest taniec, który odbywa się w kręgu wszystkich zaproszonych osób. Muzyka jest tak dobrana, aby mogli oni klaskać do rytmu. Prowadzący prosi do środka najpierw Młodą Parę wraz z rodzicami. Po chwili zmieniają ich dziadkowie, tych zaś rodzice chrzestni, po których tańczy rodzeństwo Młodej Pary, potem ciocie i wujkowie, znajomi ze szkoły i z pracy, na końcu wszyscy, którzy jeszcze nie byli na parkiecie. Tym, którzy nie mają do tańczenia partnera, partnerki, mogą pomagać świadkowie, bądź nawet nowożeńcy. Zdarza się, że samą zabawę pomaga prowadzić Młoda Para, która przy okazji zapraszania na parkiet krótko charakteryzuje gości. Jest to bowiem znakomita okazja, gdyż w centrum wydarzeń znajdują się właśnie przedstawiane osoby.

Ciekawą zabawą opartą na rywalizacji weselnych gości jest zabawa z krzesełkami polegająca na tym, że uczestnicy krążą wokół ustawionych w kręgu krzeseł (miejsc jest zawsze o jedno mniej niż bawiących się) i gdy muzyka przestanie grać, prowadzący zabawę prosi o przyniesienie jakiejś konkretnej rzeczy, z którą należy powrócić i zająć miejsce na wolnym krześle. Oczywiście odpada ta osoba, która przyjdzie (najczęściej przybiegnie) ostatnia i dla której nie ma już miejsca. Rzeczy, z którymi powracają uczestnicy, to najczęściej drobne przedmioty (napełniony kieliszek, łyżeczka do herbaty, męski zegarek) i części garderoby (damski but, krawat, pasek od spodni). Często zdarza się, że widzowie pomagają uczestnikom (np. sami ściągają krawat, marynarkę), jednak nie powinno wyglądać to w ten sposób, że gracz od razu siada na krześle, a pomocni znajomi donoszą mu fanty.

Zabawą, która potrafi rozbawić każde towarzystwo, a polegającą na rywalizacji ze sobą "tych od panny Młodej" z "tymi od Pana Młodego" (mogą rywalizować ze sobą po prostu dwie rodziny), jest tzw. "Kareta", "Wyprawa do zoo", bądź "Załoga statku".
Wszystkie 3 zabawy polegają na tym samym, różnią się jedynie opowiadaną przez prowadzącego historyjką i rolami, które przyjmują uczestnicy. Postaram przybliżyć państwu reguły na przykładzie "Wyprawy do zoo". Na środku sali na przeciwko siebie stawia się dwa rzędy krzeseł (po siedem krzeseł w rzędzie). W zabawie bierze udział czternaście osób (po siedem z obu stron). Każdy uczestnik przyjmuje określoną rolę (Taty, Mamy, synka Jacka, synka Witka, córki Zosi, psa Azorka i Słonia) i siada naprzeciwko swojego rywala (Tata na przeciwko Taty itd.). Teraz prowadzący czyta historyjkę o wyprawie rodziny do zoo. Jeśli w tekście zostaje wymieniona dana osoba (Mama, pies Azor itd.), uczestnik zabawy grający tę rolę musi szybko obiec swój rząd i wrócić na miejsce. Tak samo dzieje się, gdy padnie np. słowo "dzieci" (wtedy biegną wszystkie dzieci: Jacek, Witek i Zosia) czy "rodzina" (biegną wszyscy). Wygrywa ta rodzina, której członek zwycięży w ostatnim "wyścigu".

Są to tylko przykładowe zabawy weselne i oczepinowe. Wszystko jednak i tak będzie zależało od zespołu, dj czy wreszcie od was samych. Życzę udanej zabawy.

Więcej na temat organizacji ślubu i wesela dowiecie się z przydatnej i stosunkowo taniej publikacji, pt. "Udane wesele" (192 strony), którą znajdziecie TUTAJ.